50% ★ งานที่21 : คนเห็นแก่ตัว

posted on 06 Nov 2009 01:18 by re-verse1108

50% ★
งานที่21 : คนเห็นแก่ตัว

 


 

ผมไม่ใช่คนช่างอดทนเท่าไหร่นัก...แต่ก็อดทนมาตลอด


“ไง น้องกูชิงตัดหน้าไปก่อนแล้วไง”


หลังจากแยกตัวออกมาจากจงฮยอน คีย์ และแทมิน อนยูก็เริ่มบทสนทนาด้วยการบอกกับผมคล้ายซ้ำเติมด้วยท่าทางที่ราวกับคาดเดาทุกสิ่งเอาไว้ล่วงหน้าอยู่แล้ว แต่สิ่งที่ผมทำตอบกลับได้คือความเงียบเท่านั้น เพียงแค่ครั้งแรกที่แทมินเจอกับคีย์ แทมินก็ประกาศบอกตีตราเอาไว้ให้ทุกคนได้รับรู้ แตกต่างจากผม, คนที่แอบรักมาโดยตลอด...


“ดูแลคีย์ด้วยนะเว้ย...แทมินน่ะ มือไว” อนยูเตือน ผมพยักหน้ารับ ทำให้เป็นเหตุให้ผมไปนั่งเป็นเพื่อนคีย์ในทุกๆเสาร์ที่คีย์สอนพิเศษภาษาอังกฤษให้น้องชายของอนยู


“อุตส่าห์บอกแล้วว่าให้รีบๆ ก็ไม่เชื่อ ศัตรูหมายเลขหนึ่งโผล่มาเลยเป็นไง”


ผมไม่กล้าบอกคีย์ เพราะรู้ว่าคีย์ไม่ได้ชอบผู้ชาย เจ้าตัวก็ออกจะประกาศอย่างโจ่งแจ้งตั้งแต่เมื่อสมัยม.ปลาย ซ้ำยังจีบผู้หญิงโรงเรียนหญิงล้วนใกล้ๆกันอีก...


ไม่ใช่ว่าไม่มีความกล้าพอที่จะบอกความในใจ แต่ไม่มีความกล้าพอที่จะยอมรับหากคีย์รู้ว่าผู้ชายคนนี้เป็นใครอีกคนหนึ่งที่มีความรู้สึกดีๆกับคีย์เกินเพื่อนกัน ซึ่งตลอดเวลาที่ผ่านมา, ใช่ว่าจะไม่มีใครมาจีบคีย์เสียสักหน่อย แต่คนพวกนั้นก็โดนตัดความเป็นเพื่อนไปอย่างไร้เยื่อใย


แล้วยังไง? จะให้ผมทนบากหน้าไปบอกคีย์เพื่อรับสภาพในภายหลังว่าโดนตัดความสัมพันธ์ทุกอย่างน่ะเหรอ? สำหรับคนอื่น...อาจขอแค่ให้ได้บอก แต่สำหรับผม, การเป็นอยู่อย่างนั้นมันทรมานเกินไป เพราะอย่างนั้นผมถึงได้อดทนมาตลอด...


แต่แทมินก็ตัดหน้า...แย่งชิงทุกอย่างไปจากผม


ไม่เว้นแม้แต่เวลาของคีย์...


เป็นที่รู้กันว่าทุกวันเสาร์จะเหมือนช่วงเวลาของแทมินที่จะคอยสรรหาชวนคีย์ไปโน่นมานี่เสมอ แตกต่างจากเขา, ที่อยู่เพียงแค่ภายในรั้วมหาวิทยาลัย จะชักชวนไปไหนมาไหนก็ต้องคอยสรรหาข้ออ้างตลอด และที่สำคัญ...คือชวนในฐานะเพื่อน ไม่ใช่ในฐานะของคนที่กำลังคิดจะจีบใครสักคน


คีย์หยิบยื่นโอกาสให้แทมิน...แต่ผมก็ไม่รู้ว่าโอกาสเหล่านั้นมากสักแค่ไหน


จนผมแทบหมดความหวัง แต่ก็กลับมามีกำลังใจอีกครั้งด้วยฝีมือของคนๆเดียวกัน


วันนั้นผมไม่สบายเพราะฝ่าพายุฝนกลับมาที่หอตอนราวเที่ยงคืนหลังจากที่ช่วยกิจกรรมของคณะจนเสร็จสิ้น กว่าเท้าจะแตะถึงห้องก็พบว่าคีย์นอนหลับซุกตัวอยู่บนเตียงไปนานแล้ว อีกทั้งเช้าวันต่อมายังมีคาบเรียนในช่วงเช้าทำให้คลาดกันกับคีย์อยู่เสมอ...


ยาก็ยังไม่ได้ทาน นอนก็นอนไม่พอ
แต่ท้ายสุดคีย์ก็ช่วยพยุงผมเอาไว้ ประโยคเพียงไม่กี่ประโยคที่แสดงออกว่าเป็นห่วงนั้นทำให้ใจของผมกลับมาชุ่มชื้นอย่างประหลาด ตอนนั้นคิดเอาเองว่าเป็นแค่นี้ ได้ใกล้กันเพียงแค่นี้ ก็ดีใจแล้ว ไม่ต้องถึงขั้นก้าวไปเป็นคนรักกันอะไรมากมายนักหรอก แค่ที่เป็นอยู่มันก็ดีมากพอแล้ว


ผมคิดตามประสาคนแอบรักอยู่อย่างนั้นได้ไม่นาน...สุดท้ายก็ต้านทานความคิดเดิมๆของตัวเองไม่ได้


ยอมรับว่าถ้าคีย์ไม่คิดหยุดห้ามผมด้วยวิธีนั้น คงจะต้องมีใครคนใดคนนึงล้มลงไปกองกับพื้นเสียก่อน อย่างที่พูด, ผมไม่ใช่คนช่างอดทน และยิ่งเป็นเรื่องแบบนี้ ผมยิ่งใส่ไม่ยั้ง ยิ่งเจอคนอย่างแทมินที่มีนิสัยเด็กๆ...อยากได้อะไรก็ต้องได้ เอาแต่ใจ พอมาเจอกันแบบนี้ เกิดเรื่องแบบนี้ก็เหมือนไฟเจอกับไฟ...เรื่องชกต่อยจึงกลายเป็นเรื่องธรรมดาที่น่าจะเกิดขึ้นได้โดยง่าย


คีย์อาจจะผิดหวังกับการกระทำของผม แต่ผมก็ทนไม่ได้ถ้าหากต้องทนเห็นภาพตรงหน้า


ทว่าผมกลับกลายเป็นคนที่ยุ่งไม่เข้าเรื่อง ผมยอมรับว่าน้อยใจอยู่บ้าง...แต่ก็ไม่มากเท่ากับความเจ็บปวดกับคำพูดตอกย้ำในความจริงที่ว่าผมกับคีย์เป็นเพียงเพื่อนกัน สำหรับคีย์...ผมหยุดอยู่ในฐานะรูมเมทที่ดี มันก็แค่นั้น


ผมหัวเราะให้กับความโง่เง่าของตัวเอง


ผมดีใจ ผมมีความสุข ผมเศร้า ผมเป็นห่วง สารพัดจะรู้สึกได้เพราะคนๆเดียว จนปิดบังความรู้สึกของตัวเองไม่ไหวอีกต่อไป คืนนั้นผมบอกกับคีย์แทบจะทั้งหมดที่ผมคิด มันฟังดูเสี่ยง และมีโอกาสอยู่มากถ้าคีย์จะเอ่ยปฏิเสธ แต่ผมก็ยอมเสี่ยง เพราะความอดทนของคนเรามีอยู่อย่างจำกัด...และมันก็มาได้เพียงเท่านี้


ความหวังของผมดูราวกับมีมากมายเมื่อคีย์ยังคงทำตัวเหมือนเดิมกับที่ผ่านมา ยังคงเป็นห่วง ยังคงพูดคุยกับผมเหมือนเดิม หรืออาจจะมากขึ้นด้วยซ้ำไป...


“รักพี่คีย์เพราะอะไร?”


ทั้งที่บรรยากาศอบอวลไปด้วยความตึงเครียดสืบเนื่องจากคราวก่อนที่แลกหมัดกัน แต่แทมินก็ตัดสินใจโยนคำถามใส่ผมขณะเรียนพิเศษวิชาคณิตศาสตร์ ผมเลิกคิ้วรับเล็กน้อย นิ่งเงียบไปอย่างใช้ความคิดว่าอีกฝ่ายจะถามเพื่ออะไร


“ไม่รู้เหมือนกัน...”


คำตอบของผมทำเอาคนฟังขมวดคิ้ว แทมินชักสีหน้าบึ้งตึงอย่างเห็นได้ชัด


“ฟังก่อนสิ” เอ่ยเสียงเรียบ แล้วเงยหน้าขึ้นมองคู่สนทนา ผมไม่ได้ตั้งใจจะล้อเล่นกับคำถามหรือตั้งใจกวนแทมินแม้แต่น้อย


“แล้วทำไมถึง...?”


“ไม่รู้จริงๆ...” ผมตอบตามความเป็นจริงเมื่อโดนต้อน “...แค่อยากดูแล”


“แค่อยากดูแล? พูดเป็นพระเอกไปได้ มันน่าจะมีเหตุผลอย่างอื่นบ้างสิ เช่นพี่คีย์น่ารัก พี่คีย์นิสัยดี ไม่งั้นก็คำตอบคลาสสิคเพราะพี่คีย์เป็นพี่คีย์อะไรงี้ นี่คิดอะไรไม่ออกเลยรึไง?” พอได้ยิน, คนฟังก็อดคันปากไม่ได้ ทว่ามินโฮกลับหัวเราะเบาๆแทนที่จะโมโหหรือรู้สึกเสียหน้ากับคำพูดของรุ่นน้อง


“คงจะอย่างนั้น” เขายักไหล่ “แต่...การที่เราจะรักใครสักคนมันต้องมีเหตุผลมากมายขนาดนั้นด้วยเหรอ?”


แทมินนิ่งเงียบ


“ถ้ารักแค่เพราะแค่คีย์หน้าตาน่ารัก...มันก็เป็นแค่เรื่องภายนอก”


“หรือถ้ารักเพราะนิสัยดีๆของคีย์...แต่ถ้ายอมรับและพร้อมเข้าใจในด้านไม่ดีไม่ได้ ก็จบกัน...อย่าลืมสิว่าคนเราทุกคนมีทั้งด้านดีและไม่ดีเหมือนกันหมดนั่นล่ะ”


“แล้วพี่ยอมรับได้ทั้งหมดหรือไง?” แทมินถามกลับ คราวนี้ไม่ได้เป็นเพราะอยากเอาชนะ แต่ถามเพราะอยากรู้จริงๆ


“ก็ไม่ทั้งหมด” ผมตอบตามความเป็นจริง แทมินเงยหน้าสบตาผมแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่เข้าใจ นั่นทำให้ผมเอ่ยประโยคต่อมาเพื่อไขความในใจทั้งหมด “เพราะงั้นพี่ถึงอยากดูแลคีย์ยังไงล่ะ...”


“ก็ยังพระเอกอยู่ดี...” แทมินยู่หน้า “แล้วพี่คิดว่าพี่ดีพอที่จะดูแลพี่คีย์ได้เหรอ”


“ดีพอมั้ยไม่รู้ คีย์ต้องตัดสิน” คราวนี้ผมยักคิ้วอย่างเป็นต่อ “แต่ถ้าถามว่าดูแลไหวมั้ย จะตอบว่าก็ดูแลมาเกือบครึ่งแล้ว จะรับมาดูแลอีกครึ่งก็ยังไหว”


“โห แม่ง...เชื่อเค้าเลย”


แทมินไม่ได้ถามอะไรต่อ แต่ผมกลับรู้สึกได้ว่าบางอย่างที่อยู่ในใจของแทมินกำลังเปลี่ยนไป แต่ผมก็ไม่ได้เก็บมาคิดต่อ คิดเอาเพียงว่าน้องคงถามเพราะอยากจะถาม และอีกสาเหตุหนึ่งก็คือตลอดทั้งวันที่เหลือนั้น, คนที่ยืนอยู่ตรงหน้าของผมคือคีย์ คือคนที่ผมแอบรักมาตลอด และคือคนที่ผมเพิ่งจูบไปเมื่อครู่นี้


ทว่าดีใจไปได้เพียงข้ามคืนเท่านั้น มีความหวังได้เพียงชั่วประเดี๋ยวเดียว พอเช้าวันรุ่งขึ้น ความจริงก็หวนกลับมาอีกครั้ง คำพูดดีๆพูดได้นับร้อยนับพัน แต่เวลาทำจริงกลับทำได้ยากเหลือเกิน


ภาพที่เห็นเมื่อตอนบ่ายของวันนี้ทำให้ความรู้สึกของผมปั่นป่วนไปหมด...
ภาพที่ทำให้ผมค้นพบความจริงที่แท้จริง...ว่าผมเองก็ไม่ได้ต่างจากแทมินแม้แต่น้อย


ผมไม่ได้เป็นคนรักของคีย์ เช่นเดียวกับแทมินที่เป็นเพียงรุ่นน้อง แต่ผมกลับใช้บรรยากาศรอบๆตัวเป็นตัวผลักดันให้คีย์ยอมจูบกับผม และก็ยังเป็นผม...ที่ไม่ได้เป็นมากไปกว่าคนแอบรัก แต่กลับฉวยโอกาสจับมือของคีย์ทุกครั้งที่มีโอกาส ทุกสิ่งยืนยันได้เป็นอย่างดีว่าผมได้ทำทุกสิ่งยิ่งกว่าที่แทมินเคยคิดจะทำ ออกปากห้าม แต่ตัวเองกลับทำเอง


ผมกลายเป็นคนอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ...


“บ้าฉิบ...”


มินโฮสบถขณะย้อนนึกถึงเหตุการณ์หลายๆอย่างที่ทำให้เขาแทบกลายเป็นคนบ้า ท่ามกลางกลิ่นบุหรี่ที่คละคลุ้งอยู่ทั่วบริเวณใกล้เคียงกับประตูทางเข้าของหอพัก มินโฮยังคงหยิบบุหรี่มวนใหม่ขึ้นมาสูบอย่างไม่มีทีท่าว่าจะหยุด


เขายืนอย่างนี้มาร่วมสองชั่วโมงกว่าแล้ว มองเห็นตั้งแต่เพื่อนร่วมห้องของตนเดินเข้าไปในตัวตึก ในตอนนั้นเขารีบก้าวเดินหลบไปอยู่บริเวณหลังเสาต้นใหญ่ และจนกระทั่งถึงตอนนี้, มินโฮก็ยังยืนอยู่ที่เดิม เขาเงยหน้าขึ้นมองพระจันทร์เต็มดวงที่ลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้าสีมืด พลุหลากสีสันต่างอวดประกายสีสวยอย่างไม่มีใครยอมใคร และนั่นทำให้มินโฮนึกถึงคนบนห้องที่ชอบดูดอกไม้ไฟนักหนา


ร่างสูงถอนหายใจเบาๆ ทิ้งมวนบุหรี่ลงกับพื้นก่อนจะเหยียบบดซ้ำเพื่อให้ไฟดับไป เขาตัดสินใจก้าวเท้าเข้าไปภายในตัวหอพัก แต่กลับลังเลใจอยู่นานเมื่อเท้าทั้งสองข้างมาหยุดอยู่ตรงหน้าห้องของเขาและคีย์ มือแตะลงบนกลอนประตูค้างอยู่อย่างนั้นอย่างชั่งใจเพียงครู่เดียวก็ต้องสะดุ้งตกใจเมื่อประตูถูกเปิดจากอีกฝั่งของบานประตูไม้


“อ๊ะ...เอ่อ...กลับมาแล้วเหรอวะ” คีย์อึกอักเมื่อพบว่าใครอยู่หน้าห้อง “กำลังจะไปตามพอดี...”


“...อืม”


คีย์เปิดประตูห้องให้กว้างขึ้น แล้วถอยกลับเข้าไปอยู่ภายในห้อง นั่งดูโทรทัศน์บนเตียงนอนเงียบๆ มินโฮเองก็ไม่ได้พูดอะไรนอกเหนือไปกว่าคำตอบรับคำนั้น บรรยากาศชวนอึดอัดในห้องยิ่งทวีคูณเมื่อมินโฮไม่แม้แต่มองหน้าของเพื่อนร่วมห้องเลยแม้แต่น้อย


“มินโฮ เราต้องคุยกัน” คนตัวเล็กกว่าที่ทนบรรยากาศมาคุไม่ไหวจำต้องเป็นฝ่ายเริ่มต้นบทสนทนา คีย์มองคนที่กำลังหันหลังให้ตัวเองด้วยความไม่เข้าใจ เขาร้องไห้ไปครั้งนึงแล้ว, และถือว่าเป็นครั้งที่สองที่ร้องไห้ต่อหน้าแทมิน “มินโฮ...กูพูดดีๆนะ”


“ขอโทษนะ...”


ทว่ามินโฮตอบกลับเพียงแค่นั้น อีกแล้ว...และอีกครั้งที่มินโฮเอ่ยคำว่าขอโทษ...ขอโทษทั้งที่ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายทำผิดอะไร และเขาทำผิดอะไรหรือไงมินโฮถึงได้ปฏิบัติกับตนอย่างนั้น


“คำก็ขอโทษ สองคำก็ขอโทษ...เหอะ” คีย์เอ่ยเสียงสั่นด้วยความโกรธ และความเสียใจ ก่อนจะลุกขึ้นดึงแขนของมินโฮให้หันกลับมามองตนเองแล้วตะคอกขึ้นเสียงอย่างอดกลั้นไม่อยู่ “เป็นอะไรก็อธิบายได้มั้ย! มัวแต่เงียบอยู่แบบนี้แล้วเมื่อไหร่มันจะได้เรื่อง!”


แต่ทันทีที่จบประโยค มินโฮที่หันมาตามแรงดึงของคีย์ก็ใช้กำลังที่มีมากกว่าผลักให้อีกฝ่ายกระแทกตัวเองลงบนเตียงนอนนุ่มทันที คีย์บิดใบหน้าเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง แต่ก็ไร้ผล เมื่อมินโฮกดน้ำหนักมือของตัวเองลงบนท่อนแขนทั้งสองข้างของเขา คีย์สบสายตามองใบหน้าของคนที่อยู่ด้านบนของตัวเอง ความกลัวแล่นริ้วขึ้นมาทันทีเมื่อตนเองไม่สามารถหนีออกจากการกักขังนี้ได้


“มินโฮ! แกจะทำอะไร!”


คนตัวเล็กกว่าร้องโวยวายเมื่อเห็นสายตาเอาจริงที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ทว่ามินโฮยังคงเงียบ ยังคงจ้องมองคีย์ด้วยสายตาที่เขาไม่อาจคาดเดาได้


“ปล่อยนะเว้ย! อย่าล้อเล่นกันแบบนี้!”


“คีย์...”


“อ-อะไร! พูดได้แล้วรึไง! ปล่อยได้ยังวะ!”


“รู้อะไรมั้ย” มินโฮเอ่ยเสียงทุ้มเบาราวกระซิบ “การล้ำเส้นน่ะมันง่ายนิดเดียว...”


“มินโฮ...”


“แค่ปัดเหตุและผลออก แค่ไม่ต้องคิดถึงผลที่จะตามมา...มันก็ทำได้ทั้งนั้น...” เอ่ยถึงประโยคนี้มือของมินโฮกลับไม่อยู่สุขอีกต่อไป แม้จะเป็นเพียงสัมผัสแผ่วเบาที่ลากตามเนื้อผ้าก็ตาม แต่มันก็ทำให้คีย์สะดุ้งตกใจไม่น้อยกับการกระทำนี้


และที่สำคัญ...มันเป็นการกระทำที่มาจากคนที่ชื่อชเว มินโฮ


“ผมทนไม่ได้หรอก...” มินโฮเลิกชายเสื้อยืดของคีย์ขึ้น จนศีรษะของคีย์ผ่านคอเสื้อ แต่มินโฮยังคงทิ้งให้แขนเสื้อค้างอยู่บนต้นแขน ไม่ถอดออกไปจนหมด เป็นการกักขังไม่ให้คีย์ดิ้นหนีปัดป่ายมือไปได้ “ผมรู้ว่าคีย์มีความสุข หัวเราะ ยิ้ม...นั่นก็เป็นเรื่องดี”


“แต่พอนึกได้ว่าทั้งหมดนั้นเป็นเพราะแทมินแล้ว”


“ผมเจ็บ...”


ริมฝีปากของมินโฮแนบทาบลงบนผิวนวลที่ตอนนี้สั่นระริกด้วยความหวาดกลัว เขาไล่จูบจนกระทั่งหยุดลงที่ปลายหางตาของคีย์ที่มีหยดน้ำใสรินไม่ขาดสาย


“ผมกลายเป็นคนเห็นแก่ตัว...ผมทนเห็นภาพนั้นไม่ได้...”


“ทั้งๆที่อดทนมาตลอดแท้ๆ...”


ยิ่งได้ยินคำพูดจากมินโฮ เสียงสะอื้นยิ่งดังก้อง ร่างสูงหลับตาเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะผละตัวเองออกเมื่อเห็นว่าคีย์ไม่ได้ต่อว่าอะไรเขาแม้แต่น้อย...มีเพียงแต่น้ำตาเท่านั้นที่ปรากฏให้เห็น และนั่น, ทำให้ความรู้สึกผิดก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วจนเขาได้แต่โทษตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า มินโฮจับเสื้อยืดให้อยู่บนตัวปิดผิวสีน้ำนมนั่นอย่างเคย ก่อนจะเอื้อมเกลี่ยเช็ดน้ำตาให้อย่างเบามือที่สุดเท่าที่เขาจะสามารถทำได้


“ทำแบบนี้...ผมคงไม่ดีพอสำหรับคีย์แล้ว” เขาแค่นหัวเราะคล้ายนึกเยาะสมน้ำหน้ากับการกระทำของตัวเองด้วยเสียงแหบแห้งขณะลูบศีรษะปลอบโยนคนเสียขวัญ “...ผมโทรตามจงฮยอนมาอยู่เป็นเพื่อนนะ”


“ผมรักคีย์นะครับ...ขอโทษ...ขอโทษจริงๆ”


ประตูห้องถูกเปิดและปิดลงพร้อมๆกับมินโฮที่เดินออกจากห้องไป เขายืนรอจงฮยอนอยู่หน้าห้อง ในขณะที่คนภายในห้องยังคงมีน้ำตาไม่ขาดสาย เสียงสะอื้นดังลอดผ่านประตูห้องมา แต่สิ่งที่เขาทำได้คือการยืนอยู่ตรงนี้เพื่อเว้นระยะห่างอออกจากคีย์


มินโฮยืนรอจนกระทั่งจงฮยอนมาถึงจึงฝากให้ดูแลคนที่อยู่ในห้อง คำอธิบายของมินโฮทำให้เขา,ซึ่งเป็นคนกลาง, ไม่รู้ว่าสมควรจะสงสาร หรือสมควรจะโกรธคนตรงหน้าดี แต่ถึงอย่างนั้นก่อนจะได้ฟังเหตุผลทั้งหมดเขาก็ได้จัดการคาดโทษมินโฮไปเสียหนึ่งหมัดสำหรับสิ่งที่ทำลงไป...ทว่ามินโฮไม่ได้โกรธ ไม่ได้สวนกลับอะไร และดูท่าทางว่าจะรอรับการลงโทษนั้นอยู่แล้วด้วยซ้ำ...แล้วอย่างนี้ จะให้จงฮยอนทำอย่างไร?


“จะไปค้างห้องเพื่อน...อยู่นี่คงไม่เหมาะ ขอโทษนะ ฝากคีย์ด้วยนะ...”


จงฮยอนพยักหน้ารับคำอย่างไม่รีรอ เขาเปิดประตูเข้าไปนั่งข้างๆคีย์ที่กำลังนั่งกอดเข่าตัวเองร้องไห้สะอื้นตัวโยน  สิ่งที่เขาสามารถทำได้ในตอนนี้ คือการปลอบคีย์จนนอนหลับไปในที่สุด ลอบมองดวงตาบวมช้ำที่ปิดสนิทแล้วได้แต่หงุดหงิดเพราะไม่รู้จะโทษใครที่ไหนได้ จะว่าผิดก็ผิด จะว่าไม่ผิดก็ไม่ผิด, ใช่, เขาหมายถึงทั้งสองฝ่ายนั่นล่ะ


“ยุ่งยากจริงๆ...พวกแกนิ...”


กว่าคีย์จะตื่นขึ้นมาก็สายแล้ว ตาบวมช้ำ แต่ก็ยังอุตส่าห์มีแก่ใจจะไปเรียนหนังสือ และทั้งเขาและจงฮยอนที่อยู่ด้วยกันตลอดทั้งวันนั้นต่างก็ไม่เจอมินโฮเลยแม้แต่เงา ทว่า, เมื่อกลับมาที่ห้องอีกครั้ง คีย์ก็ต้องกุมมือเพื่อนสนิทแน่นเมื่อเห็นสิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า...


เปล่า, ไม่ใช่มินโฮหรอก...


แต่เป็นข้าวของของมินโฮต่างหากที่หายไป แม้จะเป็นเพียงบางส่วน แต่เขาก็จำได้ดีว่าสิ่งที่เคยอยู่ได้หายไปแล้ว  ไม่มีแม้แต่กระดาษโน้ตทิ้งไว้ แต่คีย์รู้ดีว่าอีกฝ่ายทำแบบนี้ไปเพราะอะไร น้ำตาของเขาไหลอีกครั้ง เขากลายเป็นคนขี้แย...จงฮยอนว่าอย่างนั้น คีย์พยายามจะหัวเราะกับบทสนทนาที่จงฮยอนพยายามสร้าง แต่ก็ไม่สำเร็จ จนต่างฝ่ายต่างปล่อยให้ความเงียบเข้าครอบคลุมในที่สุด


คีย์มองภาพดอกไม้ไฟในค่ำคืนสุดท้ายของงานเทศกาลเพียงลำพังในคืนนั้น จงฮยอนต้องกลับหอของตัวเองด้วยความที่เป็นนักศึกษาที่พักหอพักนอก จึงไม่ได้รับอนุญาตให้พักที่หอในต่อ...เขาบอกเพื่อนสนิทให้สบายใจว่าเขาอยู่คนเดียวได้...แต่ก็แค่คำพูด เพราะเอาเข้าจริงแล้วกลับยากกว่าที่คิด


เขาไม่รู้เลยว่าควรทำอย่างไร เมื่อสิ่งที่เคยมีอยู่ในตอนนี้ ได้หายไปเสียแล้ว จะตามหาทั้งที่ในใจยังมีความกลัวอยู่ลึกๆก็ใช่เรื่อง แต่จะให้ปล่อยเลยไปทั้งที่ในใจนั้นรู้สึกวูบโหวงก็ดูจะไม่ใช่สิ่งที่ควรทำ


แล้วจะให้เขาทำอย่างไร?

ไม่รู้เลย...

ไม่รู้เลยจริงๆ...

 

TBC

 

TALK

โอ้ย แม่จ๋า ตีหนึ่งครึ่ง หนูอยากนอนแล้ว =_=

เรื่องนี้สมควรสงสารไรท์เตอร์และจงฮยอนอย่างสุดซึ้ง (ฮ่า)

รีบปั่นให้...ยังไงก็เอามาแปะแล้ว...ผิดพลาดประการใดขอโทษด้วยนะคะ

จะแก้ให้ตอนรวมเล่มค่ะ (ฮ่า)

ขอบคุณกาแฟด้วยนะจ้ะที่ช่วยเช็คให้ ไม่งั้นต้องเสียเวลายืดยาวกว่านี้แน่ๆ

ฮือๆ มีเรียนตอนแปดโมง...ว่าแล้วก็ไปล่ะค่ะ ขอบคุณมากนะคะ TvT

อ้อกติกา 50 เมนท์เหมือนเดิม แล้วก็ตอนหน้าขอเป็นหลังวันจันทร์นะคับ...
(บรรทัดบนนี้เนื้อความดูขัดกันเองชอบกล 5555)

แฮะๆ วันอาทิตย์เป็นวันเกิดก็อยากพักร้อนบ้างอะไรบ้าง แม้มันจะฤดูหนาวก็ตาม (-_-+ ซังแท)

วู้วววว ไปละค้าบบบบบ ;)

Comment

Comment:

Tweet


.
.

อนยูผู้รอบรู้ อนยูผู้นำแสงสว่างมาสู่ทุกๆคน (เหมือนโฆษณาหลอดไฟ)
มินโฮกับคีย์ รวมทั้งคณะบานชื่นต้องขอบคุณอนยูให้มากๆ
ไม่อย่างนั้นอาจจะไม่ได้ลงเอยกันด้วยดีขนาดนี้ได้
ถ้าไม่มีอนยูคอยชี้แนะทางออกให้แบบนี้

ชอบเหตุผลที่มินโฮตอบแทมิน
มันดูเป็นพระเอกมากตอนบอกว่า "แค่อยากดูแล"
แต่โคดได้ใจตอนที่บอกว่า "..จะรับมาดูแลอีกครึ่งก็ยังไหว"
เอออออ แม่งงงง เชื่อมันเลยจริงๆ

แล้วมินโฮผีเข้าอะไร?
อยู่ๆก็จะมาพิสูจน์ตัวเองเล่นบทผู้ร้ายเพื่อหิ่งห้อยตัวไหนวะ?
แบบว่าอยากทำตัวเลวให้คีย์รู้ว่าไม่คู่ควร ไรงี้เร๊อะ??
โฮ๊ววว ชั้นไม่เข้าใจแก!!
แต่ก็ยังแมนมากอยู่ ที่ยืนรอจนจงฮยอนมาถึง
ยืนรอรับหมัดเน้นๆแบบไม่อิดออด
ถึงจะไม่ค่อยเข้าใจ แต่ก็จะเอาใจเชียร์แล้วกันนะมินโฮ *ตบบ่า*

.
.

#79 By simplyJT (223.205.240.227) on 2011-11-09 02:09

เศร้า

จัง

#78 By ying (125.24.76.115) on 2011-04-06 21:25

คิมจงฮยอนเป็นเพื่อนได้ดีเสมอเลยหวะะ
สังเกตุได้จากเรื่องฮิทมีเป็นหลัก
คิมจงฮยอนโคตรจะแมนน
มินโฮอ้ะแม่งไม่น่ารุนแรง
จิ้มลิ้มบอมบางจะตาย
angry smile

#77 By onlyyou (58.9.177.118) on 2010-03-09 15:33

ฮึ้ยยยยยย ~ มินโฮอ่ะะะ
โนนน .. จะหนีไปไหนเล่าาา ?
ดูเหมือนคีย์ก็จะใจอ่อนแล้ว?
ใช่ป่ะะ? 555555555555
ซึ้งง่ะะะะะะ T-T 55555
เออ เหมือนที่แทมินบอกอ่ะนะะ 55
มินโอพระเอกจริงจริงอ่ะะะะ :P
จะคอยติดตามนะคะะะ *

#76 By (58.11.64.58) on 2010-01-23 19:13

หนุกมากมายอ่า อัพเรวๆนะคะ

#75 By 2 MiN 4 EvEr ~* (58.8.112.96) on 2009-11-18 17:15

เปิดเพลงThe Name I Lovedแล้วร้องตามฟิค

บ้าจริงไรเตอรืทำเค้าร้องไห้อัพอีหทีวันไหนค่ะ

#74 By (125.26.137.249) on 2009-11-15 15:37

พี่กริ่งรวมเล่มจริงๆใช่ไหมฮะ

มอสติดตามผลงานของพี่มาตั้งแต่ Secretly Replay แล้วชอบมากมายเลย

คราวที่แล้วก็เพิ่งสั่งซื้อ Chocolate ของพี่ไป ถ้าจะรวทเรื่องนี้อีกมอสก็ขอซื้ออีกนะครับ

สนุกมายมายเลยครับ อ

ป.ล. อย่าว่างั้นงี้เลยนะพี่ ในห้องมอสมีแต่กระดาษฟิคของพี่

เป็นปึ้งเลยแหละ 55++

#73 By Mos (125.25.135.150) on 2009-11-14 22:25

โฮกกกกกกกกกก=[]=
เศร้าอ่างานนี้
ไม่รู้จะสงสารใครดี
ทั้งมิโนทั้งคีย์กุน TT'
แต่น้องแทมจะยอมแพ้รึยังอ่า.
ฮืออออออออ~
เครียดด
แต่เรื่องนี้จินกีซัมติง(ซัมติงมันเลิฟเล็ทเทอร์แล้ว)เจ๋งที่สุด

พี่กริ่งมาต่อไวๆนะคะ*
สู้ๆ.

#72 By iBEWZ (118.173.93.105) on 2009-11-14 18:17

โอ๊ยพี่กริ่งหนูแทบจะบ้าตายกับพาร์ทนี้แล้วนะ
ไม่ใช่อะไรคือหนูรอพาร์ทต่อไปไม่ไหวแล้วช่วยมาอัพสักทีได้ไหมค่ะ
ขอร้องเถอะค่ะ จะว่าหนูเห็นแก่ตัวก็ได้นะค่ะ

แต่หนูอยากรู้ว่าความรักของจิ้มลิ้มและไอ้โย่งมันจะเป้นยังไงต่อไป
รู้สึกทั้งสองคนบ้ามากมายเลยอ๊ะ ทั้งๆที่รักกันแท้
แต่ก็เล่นอะไรก็ไม่รู้ พี่กริ่งเล่นไหร่เนี่ยะฮะ ทำให้คนรักพรากจากกัน
มันเป็นบาปนะค่ะรู้ไหม โป้งพี่กริ่งแล้ว
กลับมาเขียนต่อด่วน รอไม่ไหวแล้ว

สำหรับพาร์ทนี่ชอบมากมิโนยังคนคอนเซปพระเอกอยุ่
แม้จะแอบร้ายไปบ้างแต่ก็คิดได้แล้วก็กลับมาเป็นพระเอกเหมือนเดิม

พี่กริ่งก็ยังคงคอนเซปเดิมคำพูดของมิโนแต่ละคำคมซะ
อยากรู้คิดได้ไงค่ะเนี่ยะ

#71 By chi (180.183.193.164) on 2009-11-13 17:30

#70 By (180.183.193.164) on 2009-11-13 17:20

จ่งจ๊งเป็นคนดีขึ้นทุกวันน
คิคิ

มินโฮอ่า
อดทนไม่ไหวแล้ววว
สู้ๆๆ

คิมคีย์~
ตัดสินใจเต๊อะ
รักชเวเต๊อะ

#69 By Be'Bee (58.9.129.180) on 2009-11-11 09:36

ทั้งเขิน ทั้งอยากจะร้องไห้ ,,
T__________________________T *

ไม่รู้จะโทษใครดีเลยคราวนี้
ความจริงชเวก็คิดถูกแล้วนะที่ไม่บอกไปตั้งแต่แรก
ถ้าบอกไปแล้วคีย์ไม่เข้าใกล้นี่สงสัยจะเจ็บหนักยิ่งกว่าเก่า ..
แต่ก็น่าน้อยใจนะ แทมินมาทีหลัง พูดโต้งๆ บอกตรงๆ
แต่ดูคีย์จะให้โอกาสน้องมากเลย ไม่น้อยใจไงไหว ..
แต่คีย์ก็ไม่ผิดเพราะตอนนั้นคีย์ก็ไม่รู้ความรู้สึกชเวนี่ เอ๊อ ~

แบบว่า .. ชเวก็ทนมานานมากเกินไป ..
พอมันได้ระบายความอดทนออกมานิดๆเมื่อตอนที่แล้ว ..
มาตอนนี้เลยทนไม่ได้เข้าไปใหญ่ ! !!


“แต่พอนึกได้ว่าทั้งหมดนั้นเป็นเพราะแทมินแล้ว”


“ผมเจ็บ...”


ฮืออออออออ ออ อ ออ T_______T
คนอ่านก็เจ็บค่ะ ..
ชเวคงจะทนมานานมาก เห็นแทมินฉวยโอกาสอะไรกับคีย์บ่อยๆเนี่ย ..
(จะว่าไปโย่งก็แอบเนียนบ่อยๆนะ แต่ข้ามประเด็นนั้นไป เพราะมันได้ใจคนอ่าน(?) - -)

“ทำแบบนี้...ผมคงไม่ดีพอสำหรับคีย์แล้ว”
ดีที่ยังอดทนได้นะชเว .
ถ้ามีอะไรเกิดขึ้นมากกว่านี้ก็ไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงต่อไป ..
ไม่โทษโย่งแฮะที่อดทนไม่ได้ ไม่รู้ทำไม - -

ตอนสุดท้าย โย่งไปไหนฮะ ?? ? ?
โย่งไปไหน !! !! จะหนีจิ้มลิ้มไปไหน !! !! !
มาต่อเร็วๆนะคะพี่กริ่ง คนอ่านใจจะขาดตายแล้ว T^T

ปล. HBD ย้อนหลังหลายๆวันนะคะ *
อยากให้ของขวัญจัง,, แต่ไม่รู้จะได้ให้มั้ย หึหึ

#68 By + v i i v i d : on 2009-11-10 23:38

เริ่มแรกมาก้อเจออนยู
..วู้วววววววววววววววววววววววววววววว
ดีใจมากอ้ะกริ่ง อิอิ
(แอบยัดใต้โต๊ะให้มีอนยูเยอะกว่านี้ได้ป่าววะ?? ฮ่าๆๆ)

ตอนนี้เหมือนจะได้รู้จักมินโฮเพิ่มมากขึ้นเลย
ไม่สิ..รู้จักเพิ่มขึ้นจิงๆนั่นแหล่ะ......
คนอารั๊ยยยยยยยยยยย???
พระเอกขั้นเทพ!!!!
(แล้วก้อเปนพระเอกที่ขี้น้อยใจด้วยนะ^^)

คือเราอ่านตอนนี้ก่อนไปค่ายเว้ย
เพราะงั้นตอนอ่านตอนแรกก้อเลยไม่รุสึกอะไร
แต่พอมาอ่านอีกรอบก่อนจะเม้นนี่ดิ.....
ตรงที่.....

มินโฮมันกดคีย์ลงกะเตียงอ้ะ.........
ง่ะ......
.........
แก..เกท..ใช่ป้ะ (งืออออออออออออออออ)
5555

ใกล้จะจบแล้ว>o<
น้องคีย์....ไม่รู้เลย...>>>แล้วจะรู้ตอนหน้าแล้วใช่ป้ะ
555

#67 By Chibi AE (115.67.92.123) on 2009-11-10 22:21

HBD ย้อนหลังก่อนเลยเป็ฯอันดับแรก ขอโทษด้วยนะคะ เข้ามาอ่านช้า หายตัวไปไร้การใช้งานเน็ทสี่วัน T^T

ขอให้พี่กริ่งน่ารักแบบนี้ตลอดไป อิอิ

อ่า เข้ามาถึงจุดสุดยอด = [] =!! เอ๊ยย จุดหมดความอดทนดีกว่าของชเวโฮ

จริงมันเป็นเป็นเวลานานนะ ที่ผชคนนี้แอบรักคีย์ หวังว่าคีย์คงเข้าใจนะคะ

ว่ามินโฮอยากดูแล บางครั้งอาจจะห้ามใจไว้ไม่อยู่เท่าไหร่ - -

เฮ้ออ ใกล้จบแล้วใช่มั้ยยย T_T จามีสเปเชี่ยลเป่า 555 ได้คืบเอาศอกเลยเรา อิอิ

#66 By choidami (180.183.209.11) on 2009-11-09 23:11

แฮปปี้เบิรธเดย์ทูยู
555ย้อนหลังนะไรเตอร์

อ่ามินโฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮฮ
มินโฮทำอะไรลงไปปป
หวาดเสียววววโครต!
ฮิฮิฮิ 555
สงสารมินโฮเห้ออออออออออ
โฮจะไปไหนน ทิ้งคีย์ได้ไงอ่ะ
คีย์เงียบมากก พูดไรบ้างดิ

มาต่อไวๆนะไรเตอร์ (:

#65 By cha'bling (58.9.250.151) on 2009-11-09 21:03

คีย์!!!
ขอร้องเถอะ พูดอะไรบ้าง จะเลือกใครก็พูดเลยได้มั้ย
เมื่อไหร่จะพูดสั๊กที

เอาแต่ร้องไห้ แล้วจะให้มินโฮทำยังไงล่ะ
มินโฮเจ็บกว่าที่คีย์เจ็บอีกนะ เลือกสั๊กทีเถอะ!

*เป็นครั้งแรกที่เหวี่ยงคิมคีย์เลยนะคะ T_T แต่มันไม่ไหวทนจริงๆ*

สงสารมินโฮ (ดึงโย่งมากอดๆ โอ๋~~)

แทมิน.. รู้แล้วใช่มั้ย รักของมินโฮ กับรักของหนูไม่เหมือนกัน
กลับตัวกลับเป็นเคะยังไม่สายนะจ๊ะ (เอาเข้าไป 55)


ปล. เป็นคิมจงนี่เหนื่อยเน้อ 55555

#64 By Sakura - n . xxx on 2009-11-09 18:03

*โผล่หัวมาเม้นท์*


วันนี้หนูโดดเรียนแหละเจ๊กริ่ง 555+
เมื่อวานพึ่งไปสอบตรงนิติมา ตึกศิลปศาสตร์สวยดีนิ ^^



จริงๆกาแฟมันโฟ่ให้ฟังตั้งแต่ก่อนหนูจะอ่านงานนี้แล้วแหละ 555+ จำได้ว่าตอนนั้นยังนึกได้อยู่ว่าจะเม้นท์ยังไง แต่วันนี้กลับจำไม่ได้ซะนี่ เซ็งจริงๆ


เอาเป็นว่า คอฟฟี่เมทคิดเหมือนจง ยุ่งยากจริงๆไอ้สองตัวนี้ กร๊ากก ก ก เอาน่า .. สงสารน้องคีย์หน่อย คนเค้าไม่เคย (?) ก็ต้องสับสนเป็นธรรมดา คอฟฟี่เมทว่าคีย์คงกำลังสับสนระหว่างคำว่ารัก กับผูกพัน มีคนทำอะไรให้มากๆมันก็ต้องรู้สึกหวั่นไหวกับคนนั้นอยู่แล้วใช่มั้ยล่ะ มันอาจจะเป็นคำว่าผูกพัน อาจจะสนิทกันจนเหมารวมว่านั่นคือรัก แต่จริงๆแล้วมันไม่ใช่

บางทีคีย์อาจจะกลัวอย่างนั้น กลัวใจตัวเองน่ะนะ 55+


แฮปเจ๊กริ่งย้อนหลังด้วยน้ออออ อ อ ขอให้ปีนี้มีความสุขมากๆนะเจ้าค่ะ คิดสิ่งใดขอให้ได้สมปรารถนา เออ คอฟฟี่เมทว่า ไอ้จงๆอนๆนี่มันเริ่มมีซัมติงอะไรกันซักอย่างแล้วแหละ - -

จงเป็น 2009 พอหายป่วย อนก็เป็นต่อ มันเริ่มรู้สึกว่ามีกลิ่นตุๆแหะ หึหึหึ

#63 By CoffeeMate (118.174.43.88) on 2009-11-09 14:43

พี่กริ่งงงงงงงง

งุงิ


แพนเริ่มเซ็งน้องคีย์ล่ะนะ
เริ่มสงสารเชวมินโฮแล้วล่ะ

บางทีเพราะตอนนี้ชายชเวเค้าบอกอะไรหลายอย่าง
อย่างที่ว่าคือ เหมือนมีความหวังแต่มันก็ไม่ใช่

ทำไมน้องคีย์ถึงไม่รู้ใจตัวเองล่าาาาา
ทำไมไม่ทำอะไรให้ชัดเจนสักที งืดดดด

เป็นกำลังใจให้ฮับ

#62 By pan2min on 2009-11-09 14:24

เอาเข้าไป เจ๊เศร้าไม่ทนอะ ณ จุดนี้
คือมันเป็นความสัมพันธ์แบบไม่ชัดเจนตั้งแต่ต้นมั้ง
เหมือนคีย์ก็ปล่อยไว้ไม่ได้แก้อะไร เพราะคนอื่นมันไม่ให้แก้ เหอะๆ
แล้วชเวก็ยินดีจะปล่อยให้มันเป็นอย่างนั้น เพราะจะเลิกรักก็ไม่ได้

บอกไม่ได้เหมือนกันว่าการที่เป็นเพื่อนแล้วอยากเป็นมากกว่าแฟน
กับเผยให้เห็นโต้งๆว่าอยากเป็นแฟน อย่างไหนมันดีกว่ากัน
เฮ้อ หนักใจวุ้ย

คีย์คะ ได้เวลาที่หนูต้องลูกแล้วล่ะนะ
ไม่งั้นคงมีแต่จะเศร้ากันไปทุกฝ่าย
ชเวมันน่าสงสารนะเนี่ย
ถึงแกจะไม่ใช่คนดี แต่แกก็ดีพอที่จะเว้นให้คีย์ได้คิดและห่างไปเองอะนะ

ขอให้...เอิ่ม คีย์ยอมรับว่าเป็นห้าสิบเปอร์เซนต์ให้ครบร้อยเปอร์เซนต์เสียทีนะ (งงป๊ะ)
รอจ่ะ

#61 By zephyr (161.200.255.162) on 2009-11-09 08:12

มาเม้นตอนยามวิกาลมากๆเลยค่ะตอนนี้
555555555

วันอาทิตย์ = วันที่7 = วันเกิดไรท์เตอร์ ?
ถ้าใช่ก็แฮปปี้เบริ์ดเดย์นะค่ะ

นี่พึ่งเคยเม้นครั้งแรกเพราะอ่านรวดเดียวเลย21ตอน
ตอนนี้ตาลายแล้วล่ะ@-@

มันหยุดอ่านไม่ได้จริงๆน๊ะถึงโดยส่วนตัวจะไม่ได้เมนคู่นี้
ที่จิงเมน อนคีย์ 555555555

แต่เรื่องนี้สุดยอดมากค่ะติดมากกกก
และคืออ่านมาไม่หยุดจนตอนนี้ตีหนึ่งครึ่งล่ะอ่ะ
พรุ่งนี้ดีน๊ะที่รร.หยุดแต่ก็ต้องไปถ่ายรูปทำหนังสือรุ่นอยู่ดี
(รุสึกเริ่มบ่นเรื่องตัวเองล่ะ โทดทีนะค่ะ555)

เข้าเรื่องๆๆ

ตอนแรกๆแอบสงสารมิโนน๊ะ
แต่ตอนนี้สงสารหมดเลย แย่จังงง
บีบหัวใจมากกกกกกกกกกก
แบบพออ่านถึงตอนนี้พอเจอคำว่า TBC แล้วแทบทึ้งหัวตัวเอง
ที่จิงทึ้งแล้ว 55

แบบบ คีย์จะทำยังไง ล่ะมิโนไปอยู่ไหนนน
ตอนนี้แบบ แบบ แบบว่าาาาาาา
สับสนแทนคีย์เลยน๊ะ- -
555

ยังรอตอนหน้าว่าคีย์จะทำยังงัยต่อไปน่ะค่ะ
:))

#60 By J2*oil (58.8.1.62) on 2009-11-09 01:37

HBD ~ นะค่ะ พี่กริ่ง ^^

#59 By 12ookie (58.64.90.227) on 2009-11-08 18:06

พี่กริ่งงงงงงง

ขอย้อนหลังเม้นนะคะ คือแบบบอ่านตั้งแจต่วันที่พี่กริ่งอัพและ
แต่เพิ่งจะมาเม้น ขอโทดนะคะTT ช่วงนี้งานเยอะไม่ไหวคะ
แบบตอนนี้ที่พี่กริ่งอัพนี่แบบดึกได้อีก5555
แบบตื่นเช้ามาสระผมก่อนไปรร.เลยได้เปิดดู
แล้วก็ปรากดว่าอัพ แทบจะไม่เชื่อตาตัวเองอ่ะ
แบบเห้ยยยยยย อัพแล้วตื่นเต้นจิงๆ
แล้วแบบเลยอ่านไปเป่าผมไป55555
เมามันส์มากคะ ได้อารมร้อนๆเยนๆ

แล้วแบบตอนนี้สงสารมินโฮได้อีกอ่ะ
มินโฮจ๋า อย่าไปคิดมากเลยนะ
เด่วคิมคีย์ก็จะคิดได้เองว่าควรทำเช่นไร
เพียงแต่ตอนนี้คีย์อาจจะยังไม่แน่ใจในอะไรหลายๆอย่าง

แต่คือแบบสงสารโฮที่แบบ แอบรักมานานมาก
แล้วการอยู่ใกล้กันขนาดนี้ แล้วต้องเก็บความรุสึกไว้อ่ะ
มันแบบทรมานมากจิงๆอ่ะ แล้วแบบมินโฮน่ะพูดตรง
ว่าไม่เคยคิดเลยว่ามินโฮจะแอบชอบคีย์มาก่อนอ่ะ
แบบดูมินโฮนิ่งมากแล้วแบบแกล้งคีย์เล่นตลอด
น่ารักกกกกกก แถมยังแบบทำตัวกวนประสาทคีย์อีก
ตอนแรกนึกว่าแบบคีย์จะชอบมินโฮก่อนซะอีก
ก็มินโฮดีกับคีย์ขนาดนั้นอ่ะ

ส่วนแบบน้องแทมอ่ะ มาทีหลังเค้าตั้งนาน แต่รุกก่อนอีก
แล้วแบบก็เพิ่งจะชอบคีย์อ่านะ เพราะงั้น อย่ามาแย่งเลย
ดูเหมือนแทมคุยกับมินโฮแล้วดูจะเข้าใจอะไรๆมากขึ้นนะ
หวังว่าน้องจะเข้าใจความรักมากขึ้น ไม่ทำตัวเด็กๆอีก
ไม่อยากให้คีย์ไม่สบายใจอ่ะนะ^_____^

แล้วนะมินโฮจ๋า.......
ว้อท อาร์ยูดูอิ้งวิทคิมคีย์จ้ะ??
คือแบบบเห้ยย เข้าใจนะว่ามันเกบไว้ไม่ไหวไม่อยากทน
แต่แบบโฮจ๋า คิมคีย์กลัวขี้ขึ้นสมองตายยังวะคะนั่น
ใจเย็นๆนะทั้งคู่เลย แล้วจะดีเอง
จ่งจ๊งดูแลคิมคีย์ดีๆนะ อยากรู้จิงๆว่าคีย์จะทำไงต่อ
โฮก็จากไปนอนห้องเพื่อนแล้ว สงสารทั้งคู่
แต่สงสารโฮมากกว่าในฐานะสามีชั้น เย้ยย!ไม่ใช่
ในฐานะที่เข้าใจในความรุสึกแบบนี้อ่านะ

พี่กริ่งมาต่อหลังวันจันใช่ม้า ฮ่าๆๆ
แล้วน้องจะติดตามนะคะ รักๆๆพี่กริ่งรักมินคีย์ เย่!!

#58 By MinnieZ (58.9.43.199) on 2009-11-08 18:03

สงสารมินโฮสุดฤทธิ์ แล้วก็สงสารคีย์ด้วย
โย่งเอ๊ย ไปทำแบบนี้คีย์ก็ยิ่งสับสนน่าดูสิ

แฮปปี้เบิร์ดเดย์คนเกิดวันเดียวกันนะคะ ^^
มาต่อไวๆนะ

#57 By yjmx (58.9.104.31) on 2009-11-08 17:02

พาทนี้เป็นความในใจของโฮ

รวมถึงตอนที่โฮต่อยแทมมินแล้วตอบคำถาม

ประโยคนั้นชอบนะ เพราะอยากดูแล โอววววว

#56 By kstarshop on 2009-11-08 02:03

HBD ล่วงหน้าขอให้มีความสุขจ้า

อย่างที่สอง มาอีกแล้วทิ้งท้ายให้ตายจาก

โอยทิ้งกันแบบนี้โยนระเบิดชัด ๆ ๆตายคับตาย

อยากรู้ใจแทบขาดสงสารโฮ สงสารคีย์ สงสารคิมจง สงสารคนเขียน

แต่อยากอ่านไม่ไหวทน รีบลงเร็ว ๆ น๊าจ๊ะ กริ่ง

^_^Hot!

#55 By may-mikaza on 2009-11-07 21:30

ลืมๆๆ ขอ อีกเม้นท์


พรุ่งนี้ วันเกิด พี่กริ่ง !! แล้ว
หนู ขอร้องเพลงให้พี่กริ่ง สวยๆๆ รวยๆๆ เก่งๆๆ [b]
แล้วมาต่อ ฟิคเร็วๆๆ ๕ ๕๕

มีความสุขมากๆๆๆ ตลอดปี ตลอดไปเลย ! : )

แฮปปี้ เบิร์ดเดย์ ทู [b]ยู้
!!

#54 By ll ALOHA ll on 2009-11-07 20:32

อื้อ หึ ! อ่านแล้วเศร้านะ
งานที่ ๒๑ ยิ่งอ่านก็ไม่รู้ว่าจะสงสารใครดี...
มินโฮ คิมคีย์ จงฮยอน ,,,, หรือ พี่กริ่ง ดี ?

ตอนนี้ก็ยัง เป็น อะไรที่สับสน สำหรับ คู่นี้จริงๆๆ
ชอบนะ : ) ประโยคของเชว มินโฮ
ที่ว่าการล้ำเส้น มันง่ายนิดเดียว
เพียงแค่ ตัด เหตุ กับ ผล... ไป //

มันเหมือน ปรัชญา ของ นักปราชญ์ *
(เอิ่มม ... เหมือน จะเริ่ม ออกนอกเรื่อง _ _!)

งั้นเตยไปดีกว่า ! : D

ปล๑. รอนะ รอ... ทั้ง งานหน้า และ ฉบับหน้า ๕ ๕๕

ปล๒. .. ใกล้จ บแล้วสินะ อ่าน บรรยายของคีย์แล้ว อยากรู้จัง. ?
ปล๓. สงสารพี่กริ่ ง(มันเรื่องอะไร ละ - -* )

ปล๕. เริ่ม งง ตัวเองว่า อันที่ ๔ ไปไหน ??? แต่ ก็สู้ๆนะพี่กริ่ ง ! : )
เตยเป็นกำลังใจ >3< จ๊วฟๆ ที ๕ ๕๕

#53 By ll ALOHA ll on 2009-11-07 20:29

โอ้ยยยยยยยยย

ไอ้โย่งทำอะไรลงไป!!(โกรธแทนคีย์ได้มั้ย)

ทำแบบนั้นแล้วก็หนีไปเนี่ยนะ หู้ววววววว=-=!

กลับมาเลย กลับมาแก้ไขความผิด ณ บัดนาว

เดี๋ยวน้องแทมก็มาตีตื้นจนได้แน่ๆเลย=-=!

ปล.HBD!HBD!HBD!ค่ะไรท์เตอร์>3<

#52 By himura kizune (58.8.229.241) on 2009-11-07 19:46

มินโฮ ? ??
แล้วทำเรื่องง่ายให้เป็นเรื่องยากทำไมกัน ??

-__________= 55
ล้อเล่น ~

ไปกันใหญ่แล้ว !
เหมือนสถานการณ์จะเลวร้ายมากขึ้น
อึดอัดแทน แล้วยิ่งแกมาทำแบบนี้นะชเว
มันยิ่งน่าอึดอัด
แทนที่จะจัดการ ๆไปเลย เอ้ย ~
ไม่น่าทำแบบนี้เลย - -
(ตายแล้ว เดี๋ยวเค้ารู้หมดว่าหื่น)

คีย์ ~
ตกลงรู้ยัง ว่าจะเอายังไงต่อ ?
เลือกช้อยแรกเฮ๊อะ ว่าจะไปตามชเวกลับมา
รักกัน ๆแฮ๊ปปี้ มีความสุข (คิดแทนซะเลย - -)

“ยุ่งยากจริงๆ...พวกแกนิ...”
แหม๋ ~ คิดเหมือนกันเลยจง ,,

รอตอนต่อไป ๆ

#51 By Kie-SHINee (114.128.17.59) on 2009-11-07 18:05

การี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
ไม่ไหวทนคร้าบพี่กริ่ง งือๆ T^T
ชอบประโยคนี้ของโย่งมาก

“รู้อะไรมั้ย การล้ำเส้นน่ะมันง่ายนิดเดียว...
แค่ปัดเหตุและผลออก แค่ไม่ต้องคิดถึงผลที่จะตามมา...
มันก็ทำได้ทั้งนั้น...”


โอ้ยยยยยยยย เหมือนเอามีดมาปักตรงกลางใจ
ชอบมากๆๆ T^T อ่านแล้วฉึก!สุดๆ

.
.
.
.

พาร์ทนี้ไม่สงสารมินโฮแล้วจะไปสงสารใคร?
(พี่กริ่งกะจงฮยอนไง 55555+)
แบบว่า .. เป็นพาร์ทที่สะเทือนอารมณ์แม่ยกโย่งเป็นอย่างมาก
โดยเฉพาะตรงนี้ T^T

แต่พอนึกได้ว่าทั้งหมดนั้นเป็นเพราะแทมินแล้ว
ผมเจ็บ...
ผมกลายเป็นคนเห็นแก่ตัว...ผมทนเห็นภาพนั้นไม่ได้...

อร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
ตาย! ตาย! ตาย!
ตายไปเลย .. สะเทือนใจมาก อ่านแล้งสงสารมินโฮสุดๆ
เค้นอารมณ์ได้แบบว่า ฮืออออ T^T
คิดว่าคงเป็นฟางเส้นสุดท้ายของอารมณ์โญ่งที่ขาดผึงจริงๆ
มันถึงได้แสดงออกมาเยี่ยงนี้ T^T ฮือออ
อ่านแล้วจะร้องไห้ตามอาครับพี่กริ่ง
ฮึก! ก็แบบว่า คนเรามันก็มีกันทั้งนั้นอ่ะ
ความเห็นแก่ตัวนี้เนี่ย! โย่งไม่ผิดนะ (ลำเอียงสุดๆ = = ;;)
ก็แบบว่า คนเราอ่ะ เวลารัก ก็ต้องมีแอบหวังบ้าง อะไรบ้าง
เข้าใจไหมโย่ง~ ได้คืบจะเอาศอกน่ะ
ได้จูบ จะเอารักน่ะ !!!!!! แอร๊กกกกก


คิมคีย์ ~~ ฮืออออออออออออออออ!!

ปล .. จงฮยอนสู้ๆ พี่กริ่งสู้ตาย!!

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก

#50 By LolliPop_Zaa (125.26.114.60) on 2009-11-07 17:41

สงสารมินโฮจัง T_T
แต่ก็เข้าใจความรู้สึกของคีย์นะ

แล้วเมื่อไหร่จะลงเอยกันซักทีเนี่ย อ๊ากก

รีบๆมาอัพต่อนะคะ อยากอ่าน T^T

ขอบคุณมากๆๆค่า

#49 By KJANE (125.26.30.44) on 2009-11-07 16:05

ก็กะอยู่แล้วว่า
ต้องมีวันนึงีท่มินโฮจะย้ายออกไป
แต่แบบ่วา เข้าใจมินโฮ
สงสารทั้งมินโฮทั้งน้องคีย์เลยอ่ะ
น้องคีย์ก็รู้สึกดีๆใช่มั้ยอ่ะ
แบบว่า เศร้าเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ
เฮ้ออออ เอาเหอะ แบบว่าอ่ะนะ
ยังไงก็ขอให้เข้าใจตัวเองเร็วๆนะน้องคีย์
แล้วเค้าจะรอตอนต่อไปน้า

#48 By potties (125.27.30.197) on 2009-11-07 12:42

งอแง ~!!
บอกตามตรง
ตอนนี้รู้สึกไม่เข้าใจมินโฮเลยอ่ะ


แบบ
มันคิดอะไรอยู่วะ??

แล้วคีย์เหมือนจะเริ่มเข้าใจความรู้สึกตัวเองเลยอ่ะ
นังชเวมันจะย้ายห้อวหรอ?
หรือหลบไปทำใจก่อน?

ฮืออ
ตอนที่มินโฮบอกว่า

ทำแบบนี้...ผมคงไม่ดีพอสำหรับคีย์แล้ว
อื้อหือ
เศร้าเลยทีเดียว

รอคอยเน้อๆๆ

#47 By kyukiiez (222.123.136.42) on 2009-11-07 09:49

ตี2.54 เพิ่งกลับถึงบ้าน เปิดคอม ดูไลฟ์น้องวันนี้ ปลาบปลื้มไปกะแชมป์2ครั้งรวด ละก็ เชคฟิก (อีนี่บ้า)

มินโฮอดทนมานาน ละก้ยังคงอดทนได้อยู่
จริงๆนะ นับถือในความแมนของแกจริงจัง
ดีนะไม่เผลอล้ำเส้น ไม่งั้นไม่หล่อเลยแหละ

แต่แบบ อย่ามาหายไป คิดว่าเท่แล้ว?
แบบนี้ไม่เคลียร์ซะที
ไอพวกชอบหนีปัญหาเอ้ยย~!
ผู้ชายมันก็เงี้ยะทุกคนอะ ชิชะ~

น้องคีย์ก็ ตัดสินใจได้แล้วมั้งคะ
ก่อนที่จะวุ่นวายไปมากกว่านี้
สงสารจงมัน (ฮา)
สงสารมินโฮด้วย
เอาไงก็เอา
ยังงัยน้องก็50% แน่ๆอยู่แล้ว
แค่เลือกคู่เท่านั้นเอง
จะกินหญ้าหรือหรือเอเลี่ยนก็ว่ากันไป(ยังงัยก็ต้องเป็นอย่างหลังอยู่ดี)


กริ่งสู้เค้า~!!

แฮปปี้เบิร์ดเดย์ล่วงหน้านะจ๊ะ ;DD

#46 By (58.8.34.6) on 2009-11-07 02:59

อ่านแล้วบาดใจคนอ่านมากเลย

โอ้ย

ปวดใจ

#45 By Pong (118.172.8.181) on 2009-11-07 01:04

อัพแล้วๆๆๆ เย้ๆๆๆ
คราวนี้มาเป็นความคิด อ้าชอบบบ
5555
แบบอ่านแล้วอยากจะสงสารชเวโฮ
แอบรัก ต้องทนเห็นคนที่รักอยู่กับคนอื่น
(ปล.นึกภาพชเวสูบบุหรี่ไม่ออกเลยจริงๆ) - -
55555

ผมดีใจ ผมมีความสุข ผมเศร้า ผมเป็นห่วง สารพัดจะรู้สึกได้เพราะคนๆเดียว จนปิดบังความรู้สึกของตัวเองไม่ไหวอีกต่อไป คืนนั้นผมบอกกับคีย์แทบจะทั้งหมดที่ผมคิด มันฟังดูเสี่ยง และมีโอกาสอยู่มากถ้าคีย์จะเอ่ยปฏิเสธ แต่ผมก็ยอมเสี่ยง เพราะความอดทนของคนเรามีอยู่อย่างจำกัด...และมันก็มาได้เพียงเท่านี้

บางทีเก็บเอาไว้มันก็ยิ่งเจ๊บกว่าเดิมไม่ใช่เหรอ?
ถ้าได้บอกออกไปบ้าง มันก้คงจะดี แต่ผลที่ตามมา
มันอาจจะทำให้เจ๊บปวด แต่สุดท้ายแล้วเราก้ได้บอกทุกอย่างให้คนที่เรารักรู้แล้ว ไม่ว่าคำตอบจะออกมาเป็นยังไง .. ท้ายที่สุดก้ต้องยอมรับกับความจริง

อ้า...ตอนนี้นึกถึงคำพูดนี้เลยย ไม่รู้ไปจำมาจากไหน แต่จำได้ขึ้นใจ 5555 ชอบบมากกก

รองานต่อไปนะคะพี่กริ่ง
ปล. แฮปปี้เบิร์ดล่วงหน้านะคะ มีความสุขมากๆ แต่งฟิคให้เราอ่านเยอะๆนะคะพี่กริ่ง(ออกแนวบังคับ) 555
ขอบคุณพี่กริ่งที่แต่งฟิคให้อ่านค่า หนูชอบบบ > <big smile

#44 By TM-SHMEANnee on 2009-11-07 00:51

“ทำแบบนี้...ผมคงไม่ดีพอสำหรับคีย์แล้ว"
“ทำแบบนี้...ผมคงไม่ดีพอสำหรับคีย์แล้ว"
“ทำแบบนี้...ผมคงไม่ดีพอสำหรับคีย์แล้ว"
“ทำแบบนี้...ผมคงไม่ดีพอสำหรับคีย์แล้ว"
.
..
...

“ทำแบบนี้...ผมคงไม่ดีพอสำหรับคีย์แล้ว"
^
^
เอามีดมาจ้วงเราเลยคะ ไรท์เตอร์
*น้ำตาไหล* เข้าใจมินโฮเลย
สุดท้ายก็ยอมปล่อยมือจากคีย์ไปแล้ว
คิดว่าคีย์ก็เจ็บนะ แต่คงกำลังสับสนอยู่มากกว่า
ส่วนมินโฮ พาร์ทนี้เอาใจเราไปเต็มๆเลย
น้องจิ้มลิ้ม รีบๆคิดได้นะลูก สงสารพี่โย่งเค้า
ฮือออออ ชีวิตมันดราม่าจริงๆ ~

ไรท์เตอร์ขา สุขสันต์วันเกิดล่วงหน้านะ มีความสุขมากๆ big smile

#43 By เบ็นเท็น^^ (222.123.19.129) on 2009-11-06 23:42

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก

มินโฮหายไปแล้วววว

สงสารคิมคีย์ สงสารมินโฮ

อ๊ากก ไอ้เด็กเห็ด ช่วยไปไกลๆตอนนี้ได้มั้ยอ่ะ

เศร้าอ่า ฮือออออออ

#42 By Taeji♪ on 2009-11-06 23:24

อ๊ากกกกกกกก คีย์เริ่มจะรู้ตัวแล้วสิว่าชีวิตนี้ขาดมินโฮไม่ได้

ไปตามกลับมาเลย คืนดีกันซะทีเหอะ

สงสารมินโฮก็สงสาร แต่คีย์ก็ยังสับสน

แง๊ๆๆๆ เครียดๆๆๆ คีย์ยอมรับเถอะ ขาดมินโฮไม่ได้แล้ว

จะได้ไม่ต้องเจ็บทั้งสองฝ่าย กลับมาดีกันซะทีเหอะ

นะ นะ



วันเกิดน้องกริ่ง เบิร์ดเดย์ให้ล่วงหน้านะค่ะ มีความสุขมากๆๆๆ

#41 By aib (124.121.144.227) on 2009-11-06 22:31

ชเว มินโฮ!
กลับมารับผิดชอบกับสิ่งที่แกทำเดี๋ยวนี้!!!!!!!!
ทำไมเป็นคนแบบนี้อ่ะ? คิดจะหนีก็หนีกันแบบนี้เลย
คิดถึงคีย์บ้างป่ะว่าจะรู้สึกยังไง

ไหนบอกว่าอยากดูแล นี่หน่ะหรอการดูแลของมินโฮ?
เหอะ ไม่อยากจะเชียร์แล้ว โกรธ!
เสียใจหว่ะ โย่งทำให้ซันผิดหวัง :(

ที่มินโฮตอบคำถามของแทมินหน่ะ
ซันชอบนะถึงจะพระเอกไปหน่อยแต่ก็ชอบจริงๆ
เพราะงั้นมินโฮอย่าทำแบบนี้เลย แล้วกลับมาดูแลคีย์ต่อเถอะ
มาคุยกันให้เคลียร์ๆไปเลย เป็นแบบนี้กันแล้วมันอึดอัดนะ

ไหนบอกจะมาเล่นไฟเย็นกับจิ้มลิ้มไง
โย่งนิสัยไม่ดี โย่งไม่ทำตามที่พูดไว้
ปล่อยจิ้มลิ้มนั่งดูดอกไม้ไฟคนเดียว

อืม . . พาทนี้ซันเหนื่อยใจ เม้นไม่ออกเลย 5555
เม้นสั้นๆเพระอยู่ในสภาวะไม่ปกติ ไม่สบายอยากนอนช๊ะมัด - -

เบิดเดย์ล่วงหน้านะพี่กริ่ง~
ของให้พี่กริ่งมีความสุขล้นจักรวาลเลย!
5555

#40 By SUN (58.9.134.40) on 2009-11-06 22:02

พี่กริ่งงง ง~
ในที่สุด...เฮ้อ
พี่กริ่งก็มาต่อ50%
^___________^
อ่า...
ความรู้สึกทั้งหมดของชเวมินโฮสินะ=)
อ่านแล้วแอบสงสารอ่ะ

มินโฮชอบคีย์มาตั้งแต่ตอนอยู่มัธยมแล้วใช่ป่ะ?
ดูคีย์จะตกใจอยู่กับการกระทำของมินโฮ
แต่ก็ดูคีย์จะขาดมินโฮไม่ค่อยได้
คือพอมินโฮไปก็ดูเหงาๆไปเลยแฮะ...
ก็..ทำไมไม่ออกไปเที่ยวกับแทมเล่นๆล่ะคีย์*ประชด*


55555555555555555 5

แต่สงสารคีย์อ่ะ..
คิดดูดิ
อยู่ดีๆก็โดนมินโฮรุกซะขนาดนั้น
แล้วก็ค้างมั้ยล่ะ?(หึๆ)
ร้องไห้หนักขนาดนั้นก็ยังอุตส่าห์จะมีกะจิตกะใจไปเรียนนะพี่เนี่ย
ดูแลตัวเองหน่อยๆ
เดี๋ยวก็ได้เป็น2009แบบจงหรอก
หุหุหุ

แต่ก็นั่นล่ะนะ..
มินโฮอดทนได้นานขนาดนี้ก็เท่าไำหร่แล้ว
เพราะทั้งๆที่แต่ก่อนคีย์เคยรังเกียจผู้ชายที่มาจีบไรงี้
แต่กลับเปิดโฮกาสให้แทมิน
มันก็เป็นธรรมดาที่มินโฮก็รู้สึกแบบ..แย่อ่ะ
ก็เข้าใจอยู่นะพี่..

เอาใจช่วยอยู่นะชเวโฮ
ฟ่างลุ้นอยู่นะๆ
คีย์จะทำให้อะไรๆคืยหน้ามั้ย???

รอพาร์ทหน้าT^T

#39 By K.Millet on 2009-11-06 21:46

ตอนนี้แบบเข้าใจมินโฮ
ชัดเจนเลย ..
น่าสงสารอะ ,
แต่มินโฮ แกก็ทำให้คีย์ยิ้ม หัวเราะ เหมือนกันนี่

คีย์ก็นะ คีย์คงรู้สึกอะไรมั่งแล้ว ถึงเรียกมินโฮคุยนั่นน่ะ
ร้องไห้กับแทมิน เรื่องมินโฮน่ะหรอ .
คนอ่านขอสรุปเอาเองว่า แทมินยอมให้แล้วสิ
ขอให้เป็นอย่างนั้น สาธุ ~

แล้วก็ ..

เชวหายไปไหน นน ?????????
เหมือนจะจบ แต่เอาจริงๆ ยังคุยกันไม่รู้เรื่องเลย
กลับมาเคลียร์ด่ว น น

รอตอนต่อไปค่ะ

#38 By nopahcin (58.64.91.13) on 2009-11-06 21:45

ตอนนี้เศร้าจังT^T
เข้าใจความรู้สึกของทั้งคู่เลย
ยิ่งตอนที่มินโฮบรรยายความรู้สึกมันเข้าใจแบบชัดเจนมากเลยค่ะ
จะว่าไงดีล่ะ คืออารมณ์มันสมจริงอะ เวลาเล่าว่าทำไมถึงคิดแบบนั้นแบบนี้มันดูมีเหตุผลอะ
แบบ เออนะ ถ้าเป็นเราก็คงจะคิดแบบนี้เหมือนกัน อะไรประมาณนี้
มินโฮบทจะไม่ทนขึ้นมาก็นะ.. เกือบไปละคีย์-*-
เอาจริงๆนี่ยังถือว่ามีสติใช้ได้อยู่ หยุดทัน ไม่งั้นความสัมพันธ์ของสองคนได้แย่จริงแน่
“ทำแบบนี้...ผมคงไม่ดีพอสำหรับคีย์แล้ว"ตรงนี้ เจ็บปวดมากเลยค่ะT T
นึกถึงความรู้สึกของมินโฮอะ ฮือออออ~
ความจริงถึงคีย์จะกลัว แต่ก็ไม่ได้โกรธใช่มั้ยเนี่ย แถมยังเสียใจด้วย
มินโฮแม่งงง กลับมาคุยกันดิวะ~ ทิ้งให้คีย์เศร้าแบบนี้มันถูกเหรอไง!
รีบๆคุยๆให้รู้เรื่องกันซักทีเหอะ เศร้าเกินนนนนน

หลังวันจันทร์จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ><
แล้วก็ สุขสันต์วันเกิดด้วยคน! ขอให้มีความสุขมากมากกกกก:D
อายุมากขึ้นก็ขอให้เขียนฟิคมากขึ้นไปด้วยนะคะ ฮ่าๆๆ

#37 By choichoi (58.8.242.213) on 2009-11-06 21:45

ค้างมากเลยอ่า...อยากอ่านต่อเร็ว ๆ อยากให้ถึงวันจันทร์เร็ว ๆ

ตอนนี้สงสารทั้งมินโฮ สงสารนู๋คีย์ด้วย..

มินโฮ...ทำไมโทษตัวเองอย่างนั้น...ว่าไม่ดีพอ...

ก้อแล้วไปทำอย่างนั้นทำไม???...

ก้อคงจะหึงนู๋คีย์สินะ... นี่ถ้าเป็นแฟนกัน หึงกันคงไม่รู้สึกผิดอะไร

แต่นี่ไม่ใช่ ทำไปก้อไม่ดี...

สงสารนู๋คีย์ด้วย... เราเดาว่านู๋คีย์ไม่รู้ใจตัวเองอ่า...

ไม่งั้นจะแคร์อะไรมากมาย... กะที่มินโฮย้ายของบางส่วนออกไป...

เราเห็นด้วยกะจงฮยอน... “ยุ่งยากจริงๆ...พวกแกนิ...”

#36 By (118.209.13.188) on 2009-11-06 21:28

อ๊ากกก ~


สงสารมินโฮอ่ะ T T

#35 By ppppppppp (110.164.160.239) on 2009-11-06 21:15

สุขสันต์วันเกิดล่าวงหน้านะคะ อิอิ
มีความสุขมากๆค่ะ โชคดีทุกๆเรื่องเล้ยยย
พลอยเพิ่งผ่านวันเกิดมาเมื่อวานแหละ คิคิ

อ่าคีย์ควรจะทำไรสักอย่างได้แล้วนะ
ไปตามมินโฮกลับมาซะ อิอิ
รวมเล่มมม อื้มมมม พลอยจะเก็บตังทันมั้ย??
สู้ๆนะคะ

#34 By ~heroploy~ (124.122.112.61) on 2009-11-06 20:59

30กว่าเม้นแล้วล่ะคุณกริ่ง!!

ต้องรีบปั่นให้ถึง 50
(แต่จะเอาก่อนวันจันทร์ไม่ได้หรอ~)

บอกแล้วให้ใช้มุข 50+50 คอมเม้น
ออกจะเท่ XD (แต่คนโดนรีดเดอร์รุมทึ้งจริงจัง)

บทนี้ดูเครียด *เปิดกลับไปอ่านบทแรกๆ คนละตีมกันเลย ฮืออ << แต่ถ้าตีมเดียวกันก็น่าเบื่อแย่ดิ ;p*

ชเวโฮดูแย่ แต่อย่างว่า ความอดทนของคนเรามีจำกัด
ชเวโฮดูรักคีย์มาก
เดาว่าถ้าเป็นแฟนคงขี้หึงโคตรแน่ๆ..!
(เพราะขนาดไม่ได้เป็นก็หวงแล้ว?)

สงสารคีย์ว่ะ คือแบบ
ทำไมเหมือนคีย์โดนทิ้ง? ทำไมหวานรู้สึกว่าคีย์ถูกทำร้ายทั้งๆที่ไม่ผิด
(หวานคิดยังงั้นจริงๆนะ คือแบบส์-*- คีย์ก็ไม่เคยพูดว่าจะเลือกผู้ชายนี่นา แล้วมาทำแบบนี้ ดูบีบบังคับ แล้วก็เอาเปรียบคีย์มากๆ...! )<< หรือเพราะเรารักคีย์เกินไป เลยเข้าข้างทุกอย่าง~ ก๊ากกกกกกกกก

ก่อนวันจันทร์ไม่ได้หรอ!
ชอบจังง ~

เกือบแล้ว !! เกือบแล้ว !!
มีเรื่องอีกจนได้ มินโฮ กลับม๊าาา ~

คีย์เสน่ห์แรงจริงๆ มินโฮก็คิดมากซะเหลือเกิน
แทมหายไปเลย แต่ก็ดีและ ปล่อยให้เค้าปรับความเข้าใจกันมั่ง

โอ๊ยย หวังว่าเรื่องนี้จะจบแบบแฮปปี้เอนนะคะ TT^TT
รอต่อหลังวันจันทร์ๆๆ

#32 By MoJu (125.27.38.167) on 2009-11-06 20:43

มินโฮเป็นคนที่ดีความอดทนสูงจริงๆ

รอมาได้ตั้งนานเนอะโย่ง

ตั้งแต่มัธยมเลย....

นานมากๆ นานเกินไปแล้วล่ะ

ถ้าม่ายมีแทมินคิดจะพูดและแสดงออกมั้ย???

แต่ก้ออย่างว่าล่ะนะ

ความอดทนของคนมีขีดจำกัด

ม่ายอยากจะว่ามินโฮเป็นฝ่ายผิด

เพราะที่จูบกันไป

น้องคีย์ก้อทำท่าว่ามีใจอยู่

แต่พอวันรุ่งขึ้นมาเห็นภาพแบบนั้น

เป็นใครก้อของขึ้นเหอะ

ใจดีเกินไปก้อไม่ดีนะคะน้องคีย์

น่าจะคิดถึงใจมินโฮบ้าง

เกือบจะโดน...แล้ว

ดีที่เป็นมินโฮ

ถ้าเป็นแทมินคงม่ายหยุด หึหึ


แต่เป็นข้าวของของมินโฮต่างหากที่หายไป

เริ่มเห็นเค้าลางของความสูญเสียบ้างรึยังน้องคีย์

รีบๆคิดให้ได้นะ

รีบๆตัดสินใจล่ะ

ก่อนที่ทุกอย่างจะสายเกินไป

ขึ้นชื่อว่า รักสามเศร้า

ก้อต้องมีซักคนที่เจ็บ

หรืออาจจะเป็นสามคนที่เจ็บ

อยู่ที่น้องคีย์แล้วน๊าาา



รออ่านงามต่อไปอยู่นะคะไรท์เตอร์
งานนี้ปวดใจจริงๆ
แอบคิดให้มินโฮ...น้องคีย์แล้ว
แต่โฮเป็นพระเอกตลอดกาล 555+

#31 By tt*JONGHYUN (58.8.84.9) on 2009-11-06 20:39

สงสารมิโนน้า

จิง ๆ ก็สงสารทุกคน อิอิ

ดูลำบากใจกันไปหมด

รีบต่อน่ะค่ะ ไรเตอร์ ^^

#30 By TAT (124.120.210.51) on 2009-11-06 20:10